Specyfika leczenia szpitalnego

  Przeważnie leczenie szpitalne wiąże się z szeregiem negatywnych emocji. Przeważnie nikt nie idzie do szpitala z własnego wyboru ale z konieczności ratowania życia lub zdrowia. Czasami pobyt ten wiąże się nawet z ryzykiem utraty życia. Taka sytuacja niepewności rodzi lęk i napięcie. Wpływ na powstanie negatywnych emocji ma również znalezienie się nowym, nieznanym otoczeniu
oraz obowiązek przystosowania się do panujących tam zasad . Następuje również ograniczenie aktywności fizycznej, zawodowej i towarzyskiej a także często związanej z samoobsługą. Pacjent odczuwa ograniczone poczucie kontroli i wpływu na swoją sytuację. Staje się zależny od personelu medycznego i od bliskich, także jeśli chodzi o informację na temat jego stanu zdrowia. Istnieje groźba depersonalizacji pacjenta, staje się on jednym z wielu przypadków, zatem jego indywidualność, emocje czy potrzeby stają się mniej istotne. Ponadto przyczyną napięcia pacjentów jest także lęk o to, czy są lubiani przez personel medyczny (Salmon, 2002; za: Johnston, 1982)

Większość negatywnych emocji związanych z pobytem w szpitalu ujawnia się u pacjentów bez względu na ich wiek, jednak u dzieci jeszcze silniej się one wyrażają. Przede wszystkim dlatego, że dochodzi do rozłąki z rodzicami. Już u 7-9 miesięcznych dzieci pojawia się lęk wobec obcych. Trochę większa tolerancja
na rozłąkę występuje u dzieci w wieku przedszkolnym. Jednak gdy rozdzielenie jest zbyt długie również i u starszych dzieci zaburza się funkcjonowanie biopsychospołeczne.

Typowy proces przystosowania się dziecka do hospitalizacji wygląda następująco:

• protest – występują gwałtowne reakcje, płacz, sprzeciw, aktywne poszukiwanie rodziców
• rozpacz – następuje obniżona aktywność dziecka, wycofanie się z kontaktów społecznych, odmowa współpracy z personelem
• pozorne przystosowanie się – reakcje dziecka stają się automatyczne, dziecko jest spokojne, nie okazuje emocji, na obecność rodziców reaguje złością lub obojętnością

Zatem, aby uniknąć negatywnych skutków psychologicznych pobytu
w szpitalu, ważne jest aby najbliżsi z nim przebywali jak najwięcej. Jeśli niemożliwy jest stały pobyt rodzica, warto zadbać o pomoc innych z personelu medycznego oraz współpacjentów. Niezwykle istotne jest również przystosowanie oddziału do potrzeb dzieci:

• wygląd otoczenia (kolorowe ściany, zabawki)
• panujące zasady (możliwość nauki i zabawy, chodzenie w zwykłym ubraniu)
• relacje z personelem (Przyjazna atmosfera, respektowanie indywidualności
  i godności dziecka).