Najprawdopodobniej wynalezione zostało w Chinach ponieważ wiadomo, że bawiono się nim tam już 4000 lat temu. Za panowania dynastii Han (206r. p.n.e.) nazywało się „kouen-gen”, co znaczy „głuchy bambus, który gwiżdże”. Istnieje teoria, że pierwotnie stosowano podpalane diabolo jako broń zapalną, którą łatwo przerzucić nad murem wprost na łatwopalne strzechy. Dzisiaj w Chinach nadal produkuje się diabolo z bambusa z otworami na brzegach, które powodują gwizdanie przy obracaniu się diabolo w powietrzu. Podpalane diabolo także wciąż istnieje i jest wykorzystywane ze względu na jego efektowność w różnego rodzaju pokazach ogniowych (tzw. fire show).
Diabolo do Francji przywieźli misjonarze. Wzbudziło ono tam duże zainteresowanie i pomimo początkowych obaw zaczęło stopniowo wypierać popularną w tym czasie grę „jeu de paume”, matkę współczesnego tenisa. W pierwszej połowie XIX w. na Champs Elysee w Paryżu powstawały liczne kluby grających w diabolo. Szybko stało się ono modne wśród zamożniejszych mieszkańców Paryża i żonglowano nim nawet na dworze cesarza Napoloena I. Wyrabiano je wówczas z twardego, surowego drewna.
W 1906 francuski naukowiec Gustave Phillipart po raz pierwszy zaprezentował diabolo zrobione z dwóch identycznych metalowych półkul oklejonych na krawędziach gumową dętką. Po dziś dzień pozostało ono w prawie niezmienionej formie. Diabolowe szaleństwo rozpoczęło się co prawda we Francji, ale wkrótce dotarło także do Anglii. Największe ówczesne gazety regularnie donosiły o nowopowstałych klubach żonglerskich, a na ulicach częstym widokiem była zabawa diabolo. Żonglować nim mógł każdy, niezależnie od wieku i pozycji społecznej. Wkrótce moda na diabolo rozprzestrzeniła się także na resztę Europy, choć już nie w tak dużym stopniu jak we Francji czy Anglii.
Po I wojnie światowej zainteresowanie diabolem stopniowo słabło, choć jeszcze w latach dwudziestych można je było zobaczyć na europejskich ulicach. Z upływem czasu diabolo stało się tylko specjalistycznym akcesorium cyrkowym, dostępnym tylko małej garstce dobrych żonglerów. W 1980 dzięki zastosowaniu najnowocześniejszych technologii i materiałów rozpoczęto ponownie produkcję diabola na większą skalę. Lata 80-te to początek nowej ery diabolo. Obecnie coraz więcej osób próbuje swoich sił w opanowaniu tej zabawki, najlepsi potrafią żonglować nawet dwoma i trzema diabolami, a nowe sztuczki ciągle powstają.
Jest to fragment pracy pt. „ Żonglerka jako forma aktywności rekreacyjnej ”.
Katedra Pedagogiki Czasu Wolnego i Rekreacji – Poznań 2007
Autor opracowania: Paweł Grabowski.