Cyrk nowożytny narodził się w drugiej połowie XVII w. Przez pierwsze stulecie jego głównym filarem była sztuka jazdy konnej i pokazy akrobatyczne na koniu. Jak podają Robert Croft-Cooke i Peter Cotes: ,,to koń ciągnąc swój wyścigowy rydwan był ostatnim żywym stworzeniem, które opuścił cyrk starożytnego Rzymu; koń także przeszło tysiąc lat później jako pierwszy dotarł na arenę.”
Sztuka jazdy konnej odpowiadała gustom i oczekiwaniom publiczności tego okresu. We Francji w czasach napoleońskich rozpoczęła się złota epoka konia, którą rozsławiła potężna kawaleria Bonapartego. Jeździectwo konne stało się ulubioną rozrywką publiczności, która podziwiała występy na różnych paradach i bez której to dyscypliny nie mogła się odbyć żadna uroczystość, kontynuująca dawne tradycje arystokracji dworskiej. Jeźdźcy stanowili magnes przyciągający ludzi do cyrku. Henri Thetard, wybitny znawca sztuk cyrkowych i autor obszernej książki ,,La merveilleuse historie du cirque”pisał , że woltyżerka i akrobatyka na koniu były zawsze ,,kręgosłupem cyrku, kamieniem węgielnym każdego spektaklu”, wymagającym od wykonawców wielkiej odwagi i brawury, jak również wyjątkowego poczucia piękna ruchu. Aby osiągnąć wysoki poziom skomplikowanych póz gimnastycznych i akrobatycznych wykonywanych na grzbiecie galopującego konia potrzeba było codziennych wielogodzinnych ćwiczeń i dużej dyscypliny.
Inaczej rozwijał się cyrk na zachodzie Europy, w Anglii, Niemczech, Włoszech, inaczej w carskiej Rosji, a jeszcze inaczej w Stanach Zjednoczonych. Repertuar cyrków zmieniał się wraz z zapotrzebowaniami i oczekiwaniami widzów, stąd więc bardzo duży był wpływ kultury i ówczesnej społecznej sytuacji na kształtowanie się nowej gałęzi sztuki użytku publicznego, jaką zaczął spełniać cyrk.
Jest to fragment pracy pt. „Sztuka cyrkowa – sztuka ludzkich możliwości”.
Autor opracowania: Agni (Stokrotka) .