Pedagogika cyrku

Pedagogika cyrku to oryginalna forma twórczej aktywności oraz nowatorska metoda ćwiczeń i zajęć ruchowych. Podczas warsztatów pedagogiki cyrku uczestnicy odszukują i rozwijają swoje indywidualne talenty, nabywają umiejętności pracy w grupie, podejmowania wspólnych decyzji. Nabywają nowych zdolności manualnych. Zajęcia odbywają się w atmosferze wspólnej kreatywnej zabawy.

Pedagogika cyrku to nauka podstaw aktorstwa, żonglerki, akrobatyki, gimnastyki, pantomimy, klaunady. Zabawy cyrkowe rozwijają sprawność ogólną, koordynację ruchową, wyobraźnię, wdrażają do systematyczności. Uczestnicy zajęć zyskują większą pewność siebie i motywację do dalszego samodoskonalenia. Żonglowanie uaktywnia i synchronizuje obie półkule mózgowe, przez co wpływa na poprawę wyników w nauce.

Cele  i zadania pedagogiki cyrku:

• pobudzanie i rozwijanie wyobraźni, inwencji twórczej i ekspresji ruchowej
• rozwój i usprawnianie koordynacji wzrokowo – ruchowej (żonglowanie rozwija koordynację, niezbędnej do nauki pisania, czytania i ćwiczeń fizycznych)
• aktywizacja obu półkul mózgowych (żonglowanie pozwala na wykorzystanie całego mózgu)
• ćwiczenie i rozwijanie spostrzegawczości i zapamiętywania
• rozwijanie uwagi i refleksu
• integracja grupy i nauka pracy w zespole
• przełamywanie onieśmielenia
• wzmacnianie poczucia własnej wartości
• wywoływanie zaciekawienia
• zmniejszanie napięcia
• koncentracja uwagi
• przełamywanie bariery dystansu fizycznego
• zakończenie projektu pokazem teatralno – cyrkowym

Dyscypliny:

• Akrobacja: wspiera rozwój siły i sprawności, pomaga zaakceptować swoje słabości i odkryć mocne punkty; poprzez konieczność pracy z partnerem i w grupie – uczy komunikacji, wzmacnia zachowania prospołeczne; warsztat skupia się na rozwijaniu umiejętności pracy w zespole poprzez budowanie grupowych figur akrobatycznych.
• Pantomima i klaunada: podczas budowania zabawnych scen z udziałem Clownów dzieci rozwijają umiejętności improwizacji, prezentacji na scenie, wchodzenia w interakcje z widzem, uatrakcyjniają przedstawianie, umożliwiając jednocześnie przygotowanie rekwizytów pomiędzy poszczególnymi numerami cyrkowymi; nauka niewerbalnych sposobów wyrażania emocji poprzez prace nad ruchem ciała i mimiką. Próby rozwijania umiejętności żartowania z własnych wad i niedoskonałości
  i zamieniania ich na atuty poprzez aranżowanie prostych skeczy i scenek humorystycznych.
• Żonglowanie: umiejętność rytmicznego podrzucania i łapania przedmiotów (chust, piłek, maczug, ringów) od zawsze kojarzy się ze sztuką cyrkową. Rozwija koordynację, koncentracje, cierpliwość, inteligencję, pozwala stawiać sobie ciągłe wyzwania, relaksuje, uczestnicy poznają podstawowe triki i techniki żonglerskie: żonglowanie piłeczkami lub maczugami i flowerstikiem, i innymi…
• Poi, kij – sztuka wirowania ciężarem (min. piłka, woreczek) zamocowanym na sznurku, bądź łańcuchu, często kojarzona z teatrem ognia; pozwala w połączeniu z tańcem budować płynne i fascynujące choreografie;
• Szczudła: pozwalają odkrywać świat z innej perspektywy, wpływają na umiejętność koordynacji ciała, rozwijają siłę mięśni, uczą respektu; na początku uczestnicy trenują balans i równowagę na szczudłach treningowych, po opanowaniu podstaw maja możliwość sprawdzenia swoich umiejętności na profesjonalnych szczudłach teatralnych.
• Jazda na monocyklu: niezwykle trudna sztuka balansowania, wpływa w szczególności na rozwój koordynacji oraz poprawę motoryki; krok, po kroku nabywanie umiejętności balansowania na rowerze jednokołowym, najpierw z pomocą instruktora, następnie pierwsze próby jazdy przy ścianie, drabinkach, następnie próby samodzielnego ruszania z miejsca.